بنام ایزد پاک

آيا زبان تازي زبان كاملي است  ؟

در باره ی رواني و سادگي زبان پارسي در برابر زبان تازي، چند چيز

گفتنيست . نخستين و مهترين برتري آن ، نداشتن " حرف تعريف"

( "article") و جنس نامهااست. در تازي الف و لام "ال" گفتار را يك

سيلاب يا يك بخش به ازاي هر نام، دراز ميكند. جنس هر نام را هم

بايستي دانست، تابه تازي سخن درست توان گفت..براي نمونه ، در

زبان آلماني سه حرف تعريف براي نامهاي مردانه، زنانه و خنثي و در

زبان فرانسه دو حرف تعريف براي نامهاي مردانه و زنانه هست كه هر

نام را بايستي با جنس آن ياد بگيريم.

دو ديگر اينكه براي پيوند دو نام يا نام و صفت تنها از آواي "اِ" (e) سود ميبريم.

در انگليسي of، در فرانسه de " دُ" و در تازي "اَل" را بايستي بكار برد

مانند: بختِ بلند، دستِ سرنوشت، جامِ مِي، شهرِ تهران و ...

در برخي جا ها براي پيوند نام و صفت به آن آوايِ "اِ" هم نياز نيست.

مانند: بزرگ مرد، خندان لب ..

سه ديگر اينكه در پارسي گلودَرد و خستگي زبان نداريم!

زيرا از به زبان آوردن "ع" ،"ح"، "ط" ، "ض" ، "ص" ، "ظ" ، رهائي مييابيم.

چهارم اينكه همزه نداريم تا در ميان سخن و واژه وادار به ايست بشويم.

مانند: ماًمون از خلفائي بود كه متاًسّفانه تاًمّل و تاًنّي ميكرد!

در اين نمونه بايستي پنج بار براي همزه ايست ميكرديم.

5- اينكه ما يك نوع جمع نامها بيشتر نداريم و در تازي جمع دوتايي و جمع چندتايي است.

6- آنكه دستور جمع نامها در زبان پارسي ساده است و با "ان" و "ها" جمع

بسته ميشود و در تازي با فراگرفتن هر واژه بايستي انواع جمع هاي آنرا هم ياد گرفت.

مانند: قُرباء، اقارب، مقرّبان،...كه همه بمعني نزديكان هستند.

يا نمونه هاي زير كه همه بر وزن فاعل هستند و جمعشان بايستي از

يك دستور پيروي كند، امّا هركدام به روشي جمع بسته ميشوند.

ناصر، انصار

عالمِ، عُلماء

عامل، عَمَلِه

يا جمع هاي خنده داري مانند:

افاغنه،ارامنه، اكراد،الوار!، شواهين (جمع شاهين كه از پارسي گرفته شده)، طوالش، اتراك،..

7- اينكه تازي چون "پ"، "چ"، "ژ"، "گ" ندارد و از گفتن بسياري از نامهاي روا در جهان ناتوان است:

چند نمونه براي لبخند:

چين = صين

ژاپن = اليابان

پِپسي كولا = بيبسي كولا

پلاتون = افلاطون !

هيپُكرات = بُقراط

سِزار = قِيصَر

دِژپُل = دزفول

گُندي شاپوُر = جندي شابور = نيشابور

تپورستان = طبرستان

آذرپادگان = آذربايجان

كُنستانتينوپول = قسطنطنيّه !

اسپهان يا سپاهان = اصفهان

فرنگي = افرنجي

اسلاو = صُقلاب !

8- آنكه ، زبان تازي پذيراي پسوند و پيشوند يا با تركيب دو واژه نيست،

(زبان تازي در اوزان خود گرفتار و منجمد است )

اما در فارسي با يك ريشه كارريشه هاي ديگري ميتوان ساخت كه

تازي براي هر كدام آنها يك مصدر جداگانه بايستي بكار ببرد.

مانند:

آوردن

برآوردن

بازآوردن

درآوردن

همآوردن

فرآوردن

..

هركدام از واژه هاي زير هم كه با واژه "دانش" كه خود از ريشه "دان"

است، با پسوند و پيشوند يا با تركيب دو واژه درست شده:

دانشمند، بي دانش ، دانشي، دانشور، دانش آموز، دانشجو ، دانش پژوه ، دانشگاه

واپسين آنكه ما خوشبختانه مانند تازيان اوزان گوناگون نداريم و بدون شكستن ريشه ، اسم فاعل و مفعول و .. را ميسازيم كه يادگيري زبان فارسي را آسان ميكند.

مانند ريشه "پوي":

پوينده و پوييده

و ديگر با واژه هايي چون :

عالم،معلوم، عليم، علّامه !، تعليم،تعلم، معلم، تعاليم، استعلام، علوم، متعلم ،علماء، اعلم،.... سروكار نداريم، كه زبان اموز بدبخت را ،كه شايد ميخواهد ديداري توريستي از مصر داشته باشد، به مرز نوميدي ميكشاند.

اگر زبان كامل اين زبان تازيست كه بايد بروز زبانهاي "ناقص" ديگر گريست.

اما اگر بخواهيم پيچيدگي هاي دستوري و شمار استثنا ها و دشواريهاي و

سختگيري هاي بيهوده ، بهمراه واژه هاي ناهمگون، گلو و گوشخراش

و اوزان بيشمار و گيج كننده، كه به انگيزه آن طلبه ها سالهاي دراز

بايستي اين زبان را فراگيرند ( و دست آخر هم كم سواد باقي ميمانند) ،

را نشانه كامل بودن يك زبان بدانيم ، پس به راستي عربي حتي بالاتر از چيني، كاملترين زبان است!

زبان زيبا، زبان كامل، زبانيست آسان براي آموختن، آسان براي ادا كردن، زباني ساده و آهنگين است.

اگر ميبينيم كه آموختن زبان پارسي براي بيگانگان اندكي دشوار است،

تنها به انگيزه داشتن واژه هاي ناهنجار تازي، الفباي پيچيده تازي،

نبودن حروف همتاي آوا ها در الفبا ( زير و زِبَر و .. e,a,o,u,..) و كوتاه سخن،

آلودگي اين زبان بيمار به ويروس تازيست.

دوستان گرامی همچنین می توانند از یادداشتی که در همین زمینه در تارنمای امرتات امشاسپند با نام سنجش میان زبانهای هند و اروپایی و زبانهای سامی است بهره ببرند.